X
|
شرحه شرحه عشق و عرفان - اشعار و دلنوشته ها
| ||
|
معلم مخلص و عارف صافی،شادروان حاج کمال مشکسار شیرازی در کتاب ارزشمند " گلزار عشق کمال -جلد اول " ص:۱۶ چنین نقل می کنند:
شبی در خواب حضرت اباعبدالله (ع) را زیارت کردم. ایشان فرمودند: " آمده ام تو را پیش استاد ببرم ." عرض کردم : یابن رسول الله!یکی از پاهایم لنگ است و نمی توانم درست راه بروم.( چون آن ایام پای دنیایی من لنگ بود و به خاطر جذبه های باطنی نمی توانستم درست کار کنم) .ایشان فرمودند بیا به من تکیه کن تا برویم. امتثال امر نمودم. مرا به خدمت حضرت امام حسن (ع) بردند .هر دو بزرگوار فرمودند : می خواهیم تو را پیش استاد ببریم، سپس اشاره ای فرمودند ، جلوی روی ِ خود جناب ِ جلال الدین مولوی را در حالیکه روی کرسی نشسته بود ، مشاهده کردم ، فرمودند : به خدمت پیر مشرف می شوی و سر می سپاری و این شعر حافظ را با خضوع و خشوع بخوان و با ایشان صفاکن! شعر این بود:
گناه اگر چه نبود اختیار ِ ما حافظ تو در طریق ادب باش و گو گناه ِ من است
امتثال امر نمودم و همانطوری که دستور فرموده بودند ، عمل کردم. آن پیر بزرگوار مرا پذیرفت ، دستم را گرفت و از روی کرسی پایین آمد و فرمود: به من نگاه کن!
تا نگاهم به صورت نورانی آن پیر افتاد ، مشاهده نمودم نقاب روی خودشان را که به صورت مولانا بود ، برداشتند ، از نور ِ صورت ِ
حضرت محمد (ص)
زمین و آسمان روشن شد، گویا آن حضرت به صورت ِمولانا جلوه کرده بودند. سپس به من فرمودند:
تو از ما هستی!
مرا به کوهستانی سیر دادند.در مقابل قسمتی از کوه ایستادند ، با انگشت مبارکشان اشاره ای فرمودند، دری در میان کوه بازشد . به من فرمودند :به داخل برو و دوستانت را خواهی دید، که همگی از اولیاء الله می باشند، و خودشان تشریف بردند. وقتی که داخل شدم ، کسانی را زیارت نمودم که نور از صورتشان متجلی بود. این افراد در لباسهای مختلفی بودند، روحانیان ، درویشان ، بازاریان، فقرا، کارمندان ، نظامی و غیره.بعضی دارای ریش و برخی بدون ِ ریش ،جوان و پیر ، از دیدن آن بزرگواران به مفهوم این حدیث پی بردم
( اولیائی تَحتَ قُبائی لا یُعَرفهم فَهُم غَیری)
من دوستانم را از مردم پنهان کرده ام تا به جز خودم ، کسی آنها را نشناسد.
البته اگر خدا بخواهد ، آنها را معرفی خواهد کرد.
از آن به بعد ، آرامش تازه ای پیدا کردم ، با مراجعه به کتاب مثنوی ، مسائلی را که تا آن وقت برایم مجهول بود ، حل گردید که گفته اند:
( اَلرَفیقُ ثُمَ الطریق ) اول راهنما و بعد راه .
و اما همراهان ِ صاحب دل!
همانگونه که در عنوان این پست آوردم این خواب ِ بسیار عبرت آموز و راز گونه ، و اتصال این مرد خدا با حضرت مولانا با واسطه ی دو نور سرمدی درهای رحمتی عظیم را بر ایشان گشود ، و یکی از برکات ِ فرخنده ی آن سروده ی یک مثنوی مشتمل بر ۱۱۰ بیت با عنوان ِ
در وصف ِ کتاب ِ مستطاب ِ مثنوی
است که حقیقتا هر بیگانه با حضرت مولانا و مثنوی آن جناب ،با خواندن این ابیات ، از عصاره ی معطر این کتاب بی نظیر سرمست خواهد شد.
اینک بخشهایی منتخب از این مثنوی ۱۱۰ بیتی
ساقیا می ده ز مینای علی تا دلم گردد از آن ِمی ُمنجلی زآن می ِ وحدت چنانم مست ساز تا نیاز آرم به پیش ِ بی نیاز
بعد از آنم واله و مدهوش کن حلقه ی عبدی مرا در گوش کن
چون ز جام باده ات مستی کنم کی از آن پس دعوی هستی کنم؟ دل رُبا را بهر ِ خود رهبر کنم نوش ِجان می ، از ُخم ِحیدر کنم
فانی ام سازد ز بذل و جود ِخویش باقیَم سازد ِز فضل و بود ِخویش
تا بگویم با بیانی معنوی وصف ِ اسرار ِ کتاب ِ مثنوی گر چه وصف دل نیاید بر زبان بی بیان آن وصف آید در بیان وصف ِ دل را اهل دل دانند و بس بس بود این گر بود در خانه کَس عاشقان و سالکان ِ راه ِ دل خیمه را بیرون زدند از آب و ِگل آنچه بینی در کتاب مثنوی است از کرامات ِ جناب مولوی است بین چه فرموده است شیخ عاملی در کتاب ِ خویش با لفظی جَلی:
" من نمی گویم که آن عالیجناب هست پیغمبر ، ولی دارد کتاب"
گفته ی شیخ ِ بهائی دلبر است کاین چنین ما را به یزدان رهبر است
مثنوی باشد چو قرآن ُمدِل هادی ِ بعضی و بعضی را ُمضِل
طالبان را بس کتابی رهنماست اندر آن مستور اسرار ِخداست الغرض اندر کتاب ِ مثنوی باطن ِخود بینی ار جویا شوی اندر آن آئینه می بیند سعید صورت ِ خود را مُصفا و سفید وندرآن مرآت ، می بیند سیاه شکل ِ خود را آن شقی ِ دل تباه گر به گوش دل ز چاکر بشنوی باز گویم از کتاب ِ مثنوی:
"ذره ذره کاندرین ارض و سماست جنس خود را همچو کاه و کهرباست نوریان ، مر نوریان را طالب اند ناریان مر ناریان را جاذبند"
الغرض از باء قران تا به سین بینی اندر مثنوی ای مرد دین گر تمسک کرده ای بر آن کتاب گنج یزدان را نمودی فتح ِباب باز می گویم ز مولانای ِ دین شهسوار مُلک عرفان و یقین:
" جان گرگان و سگان از هم جداست متحد جانهای شیران خداست"
هر کسی شد معتکف در کوی ِ او عاقبت در دل به بیند روی او
بر « کمالش » فضل شایان می کند بنده اش را جود و احسان می کند
همانگونه که ملاحظه می فرمائید ، بهتر دیدم خوابهای روحانی را با ذکر مثالی بسیار زیبا از معلم و عارفی وارسته که دیگر هیچگونه تعلق ِخاطری به این عالم ِ ماده و کم و کیف اش ندارد ، تشریح کنم، تا تفاوت ِ خوابهای جسمانی و نفسانی با این نوع خوابها که در عالم ِ واقع ، آثار ِ بی نظیرش در زمان ِ آینده مشهود می گردد ، کاملا ملموس و مشهود باشد.
موضوعات مرتبط: خوابی بی نظیر از شادروان حاج کمال مشکسار شیرازی [ چهارشنبه دوم تیر 1389 ] [ 11:20 قبل از ظهر ] [ م.ن.پروا ]
|
درباره وبلاگ  دانشی که ما را اصلاح نکند ، گمراهی است. (امام علی علیه السلام) ************ کسب علم در درون وجودتان بذری نمی افشاند، بلکه بذر درونتان را بارور می کند. دور کنید مرا از آن عقلی که گریستن نمی داند و آن فلسفه ای که خندیدن نمی شناسد ، و آن غروری که در برابر کودکان سر خم نمی کند. ( جبران خلیل جبران ) | |
| [ طراحی : ایران اسکین ] [ Weblog Themes By : iran skin] | ||